ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ
Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα, παπα-Γεράσιμε…
Κάποιοι άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν πίσω τους κάτι που δεν χάνεται με τον χρόνο. Συνδέονται με στιγμές και αναμνήσεις που κρατάμε μέσα μας για πάντα. Κι όταν έρχεται η στιγμή να τους αποχαιρετήσουμε, συνειδητοποιούμε πόσο σημαντική υπήρξε η παρουσία τους και στη δική μας πορεία.
Με μεγάλη συγκίνηση πληροφορήθηκα χθες την απώλεια του Πρωτοπρεσβύτερου π.Γεράσιμου Ζαμπέλη, ενός ανθρώπου που γνώρισα από μικρό παιδί και με τον οποίο οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν πολλές φορές στη διάρκεια της ζωής μου.
Τον θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ερχόταν στο χωριό μου, το Κατωχώρι, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, συνοδεύοντας τον μακαριστό Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης κυρό Νικηφόρο, μια ιδιαίτερα σεβαστή μορφή της τοπικής μας Εκκλησίας. Αλλά και όταν επισκεπτόταν το χωριό μας για να μοιράσει ρούχα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, σε δύσκολα χρόνια. Πάντα πρωτοστατούσε, δείχνοντας την αγάπη του για τον συνάνθρωπο.
Η πρώτη μας ουσιαστική γνωριμία έγινε το 1983, όταν πήρα την πρώτη μου μετάθεση στη Λευκάδα και άρχισα να υπηρετώ στο ραντάρ της 4ης ΜΣΕΠ, κάνοντας τα πρώτα μου βήματα στην Πολεμική Αεροπορία. Εκείνη την εποχή, επισκεπτόταν κατά διαστήματα τη μονάδα μας, για να μας μιλήσει και να κάνει κηρύγματα.
Από τότε αναπτύξαμε μια προσωπική σχέση που κράτησε πολλά χρόνια. Θυμάμαι τις συναντήσεις μας, τις κουβέντες μας, αλλά και την παρουσία του στη ζωή των παιδιών μου, που τον γνώρισαν μέσα από το κατηχητικό και τις κατασκηνώσεις τα καλοκαίρια.
Ο παπα-Γεράσιμος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στα παιδιά και στους νέους. Μέσα από το κατηχητικό του έργο, τις κατασκηνώσεις και τις εκδρομές που οργάνωνε, τόσο σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας όσο και στο εξωτερικό, με ξεχωριστή θέση τα προσκυνήματα στους Αγίους Τόπους, έδινε στα παιδιά την ευκαιρία να γνωρίσουν νέους τόπους, να έρθουν σε επαφή με την ιστορία και την
πίστη μας και να αποκτήσουν πολύτιμες εμπειρίες που θα τα συνόδευαν σε όλη τους τη ζωή.
Θυμάμαι την καλοσύνη του, τα καλά του λόγια και, πάνω απ’ όλα, το ξεχωριστό του χιούμορ. Ήξερε να σε πειράζει με τον δικό του, όμορφο τρόπο και να σε κάνει να χαμογελάς. Τα τελευταία χρόνια, όταν περνούσα από την κεντρική αγορά της Λευκάδας, τον συναντούσα συχνά απέναντι από την Παναγία των Εισοδίων, όπου συνήθιζε να κάθεται. Είχε ιδιαίτερη έγνοια για τον ναό και έκανε αγώνα για να τον δει ανακαινισμένο και εξωραϊσμένο. Πάντα συζητούσαμε και πάντα είχε κάτι ξεχωριστό να μου πει. Στιγμές απλές, καθημερινές, που σήμερα φέρνω ξανά στον νου με συγκίνηση.
Υπηρέτησε για πολλά χρόνια την Εκκλησία και την Ιερά Μητρόπολη Λευκάδος και Ιθάκης ως ιερέας, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα τόσο με την ποιμαντική του παρουσία όσο και με το συγγραφικό του έργο. Ήταν ένας άνθρωπος καλοσυνάτος, προσιτός και ιδιαίτερα αγαπητός.
Πίσω του αφήνει την πολυμελή οικογένειά του και πολλούς ανθρώπους που τον γνώρισαν και τον έζησαν από κοντά.
Παπα-Γεράσιμε, θα μας λείψεις.
Θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη και εκτίμηση.
Ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένειά του και σε όλους όσοι σε γνώρισαν και σε αγάπησαν.
Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα, παπα-Γεράσιμε…
