Ζούμε στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης όπου ο καθένας μπορεί να εκφράσει ελεύθερα δημοσίως την άποψή του. Τι συμβαίνει όμως στις περιπτώσεις που “εμπνευστές” και “ενορχηστρωτές” καταφεύγουν σε ύβρεις και τοξικότητα;
Στις μικρές κοινωνίες όπως η δική μας υπάρχουν πολλά θετικά, ένα από αυτά είναι ότι λίγο-πολύ όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, η κοινωνία μας γνωρίζει άριστα το “ποιόν” του καθενός και της καθεμιάς.
Και ξέρετε η βούληση της τοπικής κοινωνίας είναι σχεδόν πάντοτε αλάνθαστη. Τους υβριστές και τους τοξικούς τους θέτει αυτόματα στο περιθώριο.
Και αυτό συμβαίνει και στις περιπτώσεις που πρόκειται για πολιτικά πρόσωπα. Και προσέξτε, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για πολιτικά πρόσωπα που περνούν καθημερινά εξετάσεις, που έδωσαν και δίνουν καθημερινά τα διαπιστευτήριά τους στην τοπική μας κοινωνία.
Κι ένα ερώτημα: Μπορεί κάποιος να πετύχει να “σπιλώσει” επί παραδείγματι την προσωπικότητα του υποψήφιου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ (και πολύ πιθανά ξανά υποψήφιου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές που θα έρθουν) Γιώργου Δημητρίου; Διότι εδώ μιλάμε για ένα ιδιαίτερα αγαπητό πρόσωπο στην τοπική μας κοινωνία, ένα πρόσωπο που χαίρει εκτίμησης και έχει συμπάθειες σχεδόν σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Για να πιάσει κανείς στο στόμα του τον Γιώργο τη “Σειρούλα” θα πρέπει πρώτα να το πλύνει καλά και με… χλωρίνη αν είναι δυνατόν!
Και είναι και κάτι πολύ σημαντικό: Είναι προτιμότερο ορισμένα άτομα να σε βρίζουν, παρά να λένε καλή κουβέντα, γιατί όπως προανάφερα στην τοπική μας κοινωνία είμαστε λίγο-πολύ, γνωστοί! Οπότε όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, όλοι ξέρουμε τα θετικά και τα αρνητικά του καθενός. Επιμένω, ορισμένα άτομα είναι προτιμότερο να σε βρίζουν, καλό σου κάνουν ανεβάζουν τις μετοχές σου και όταν μιλάμε και για πολιτικό επίπεδο; Ακόμα καλύτερα, ανεβάζουν τη δημοτικότητά σου και την αποδοχή σου στην κοινωνία και στο εκλογικό σώμα.
Είναι αποδειδειγμένο ότι Οι ύβρεις και η τοξικότητα (και σε πολιτικά πρόσωπα) γυρίζουν πάντα μπούμεραγκ στους “ενορχηστρωτές” τους!
Σπύρος Πλέουρας
