Μήνας αλλάζει και κάθε φορά που γίνεται αυτή η αλλαγή βρίσκομαι εδώ για να γράψω editorial που υπάρχουν στη γνωστή γωνιά της ιστοσελίδας ΤΟΜΗ στην Ενημέρωση.
Είναι κι ένας τρόπος εκτόνωσης ίσως και απόδρασης για μένα να αναλύω τις… αμπελοφιλοσοφίες μου και να μπαίνω σε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση από τις συνηθισμένες…
Όσο ο καιρός περνά και μετράμε αντίστροφα για το αθάνατο ελληνικό καλοκαιράκι, έρχεται ως φυσικό ακόλουθο το ανέβασμα της ψυχολογικής μας διάθεσης.
Ο Μάρτης του 2026 ανήκει στο παρελθόν, ήρθε ο Απρίλης και μαζί του να φέρει γνήσια δώρα, να φέρει όμορφες αλήθειες, να μην μείνει στην πρώτη του μέρα, να μην είναι δηλαδή ψεύτης.
Τα κρύα έχουν μείνει πίσω; Δεν μπορούμε να το ισχυριστούμε με σιγουριά αυτό, διότι πριν λίγες μέρες είχαμε χιόνια στα ορεινά και προβλέπονται εντός του Απριλίου και άλλες χιονοπτώσεις.
Όταν ο υποφαινόμενος τη δεκαετία του 90 μιλούσε για το “φαινόμενο του θερμοκηπίου” για την κλιματική αλλαγή και τα σχετικά, για ορισμένους ήταν “Ο Κουλτουριάρης ο Πλέουρας”, τα χρόνια πέρασαν και τα βρίσκουμε μπροστά μας.
Και επειδή έρχονται αυτές οι μέρες, το Μεγαλοβδόμαδο, οι Άγιες μέρες του Πάσχα που ημερολογιακά πέφτουν νωρίς φέτος, δεν θέλω σε καμία περίπτωση ο καιρός να είναι εχθρικός και για τους καταστηματάρχες μας δηλαδή, αλλά και ευρύτερα για το ελεύθερο επάγγελμα.
Ενεργειακή κρίση, ανατιμήσεις, ακρίβεια και υπάρχει ένα σφίξιμο στην καρδιά και μια αγωνία για τις μέρες που έρχονται αναφορικά με την κατανάλωση γιατί η περιοχή μας πόνταρε και στους επισκέπτες την περίοδο των διακοπών του Πάσχα, οπότε θα ήταν πλήγμα να είναι απογοητευτική η κατάσταση φέτος. Είναι κάτι που προσωπικά απεύχομαι και δεν θέλω με τίποτα να συμβεί.
Ο χρόνος αυτός ο αδυσώπητος ελεγκτής, αυτός ο αυστηρός κριτής, αυτός ο φθοροποιός συνεχίζει να τρέχει και να παίρνει μαζί του στιγμές και ανθρώπους και όσοι μένουμε πίσω προσπαθούμε να ζούμε και να συνεχίσουμε με τις δυνατές απουσίες της ζωής μας που είναι πληγές.
Και γινόμαστε οι άνθρωποι πληγωμένα θηρία χωρίς να έχουμε ως οδηγό το πόσο εφήμερα είναι όλα και πως ιεραρχικά πρέπει να έχουμε την αξιοπρέπεια ως κανόνα και στάση ζωής.
Αυτές τις μέρες το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να δώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερη αγάπη στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν αλλά βεβαίως και στους ανθρώπους που το χρειάζονται με κάθε τρόπο και με κάθε δυνατό κόστος.
“Σπείρε αγάπη και ας μην θερίσεις… ‘Ετσι, για να μοσχοβολάει ο κόσμος!Μοίρασε την αγάπη σου απλόχερα!!!
Όσο πιο κοντά είμαστε στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, στους ανθρώπους που υποφέρουν, που δυσκολεύονται πολύ, τόσο το καλύτερο θα είναι για μας, αφού θα αισθανθούμε γεμάτοι ψυχικά και συναισθηματικά και τα συναισθήματα αυτά είναι ασύγκριτα.
Καλό μήνα σε όλους και όλες εσάς, πολλές ευχές για ότι κι αν κάνετε. Σας εύχομαι μόνο τα καλύτερα…
Σπύρος Πλέουρας
φωτό: stilida.com
