Η κατάσβεση της φωτιάς στην ευαίσθητη περιοχή του Μονολιθίου στην Πρέβεζα, ανέδειξε το γεγονός ότι ενωμένοι οι δυνάμεις της πυροσβεστικής, των υπηρεσιών πολιτικής προστασίας της Περιφέρειας Ηπείρου και του Δήμου Πρέβεζας με τη συνδρομή βεβαίως και της ΛΕΚ Πρέβεζας, κατέγραψαν θετικό αποτέλεσμα.
Πάνω στον Ενθουσιασμό υπάρχουν και κάποιες εκφράσεις που αγγίζουν τα όρια της υπερβολής. Οι πυροσβέστες μας αποδείχθηκαν για μια ακόμη φορά μαχητικοί, έδωσαν το άπαν των δυνάμεών τους ήταν αποτελεσματικοί, όμως για όνομα του Θεού, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ήρωες!
Ήρωας ήταν ο Δαβάκης με τα παλικάρια του στο Έπος του 1940, ήρωας ήταν (όχι ο Κολοκοτρώνης για μένα) το 1821 ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Παπαφλέσσας, ο Αθανάσιος Διάκος κλπ.
Ναι η πυροσβεστική και οι πυροσβέστες τα καταφέρνουν σε μια δύσκολη περίοδο, άλλωστε οι δύσκολες περίοδοι για την πυροσβεστική υπηρεσία και τους πυροσβέστες είναι το πολύ 3-4 μήνες τον χρόνο (κι αν είναι και τόσοι), είναι από τη φύση της μία πολύ δύσκολη εργασία και μπράβο τους.
Πυροσβέστες σε μεγάλες φωτιές στη χώρα μας τόσο κατά το πρόσφατο όσο και απώτερο παρελθόν έχουν μπει μέσα στις φλόγες με κινδύνους όχι μόνο της σωματικής τους ακεραιότητας αλλά θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και την ίδια τους τη ζωή και έχουν σώσει ηλικιωμένους, μικρά παιδιά, αλλά και κατοικίδια ζώα! Τους συγχαίρεις δημοσίως διότι αξίζουν πολλά μπράβο, όχι όμως και ήρωες, είναι… υπερβολή, πως να το κάνουμε δηλαδή…
Σπύρος Πλέουρας
