Φωτιές παντού. Από την άνοιξη ξεκίνησαν, ο Αύγουστος λαμπάδιασε. Φωτιές και στις τιμές. Η ακρίβεια χτύπησε ταβάνι. Τσουρουφλιζόμαστε, χώρια η ξηρασία. Οι λίμνες στερεύουν, οι άνθρωποι στις πόλεις αρχίζουν να αναλογίζονται τι θα συμβεί.
Φωτιές άναψε ο στρατός στην Παργινόσκαλα. Στην Πρέβεζα. Δίπλα στην πόλη, σε μια τοποθεσία που έχεις στο πιάτο σου όλο το νοτιοδυτικό Ιόνιο. Σου έρχεται να πάρεις τα φτερά του Ικαρου και να πεταχτείς για καφέ στη Λευκάδα. Η θάλασσα λαμπυρίζει. Δίπλα το κάστρο, παλιότερα βίγλιζε τα καΐκια που έμπαιναν στον Αμβρακικό ή ανοίγονταν στο άπειρο του πελάγους.
Η πόρτα μισάνοιχτη, μέσα ρημαδιό. Θυμάμαι τα χέρια των φυλακισμένων που μας χαιρετούσαν την ώρα που πηγαίναμε εκδρομή στην Παργινόσκαλα. Δικτατορία, μαυρίλα, το εφηβικό μυαλό δυσκολευόταν να ενώσει τα κομμάτια του παζλ της εποχής. Δεν ξέρω αν ήταν πολιτικοί κρατούμενοι.
Ισως να ήταν το χέρι του γυμνασιάρχη Χρήστου Κοντού, μιας βενιζελικής προέλευσης προσωπικότητας, που έπαθε πολλά ώσπου να αφήσει την ψυχή του, γκρεμισμένος από το μίσος εκείνων που δεν συγχώρεσαν το ελεύθερο πνεύμα του.
14 Σεπτεμβρίου 1944, η Πρέβεζα απελευθερώνεται. Οι Γερμανοί τα μαζεύουν. Η χαρά κράτησε λίγο. Ο ΕΛΑΣ μπήκε πρώτος στην πόλη. Και μετά ο ΕΔΕΣ. Τα χαμόγελα έγιναν μασκοφόρα. Η δημοκρατία ολιγόζωη. Επικράτησαν άλλες σκέψεις. Θα αφήσουμε τους κατσαπλιάδες να κάνουν κουμάντο; Κι έτσι άρχισαν οι συλλήψεις. Μαζί με τους πολίτες και τα δεκατέσσερα παιδιά της Υποδειγματικής ΕΠΟΝ. Σιδηροδέσμια από το Γυμνάσιο στο κάστρο του Παντοκράτορα.
Εγκαταλειμμένο το κάστρο σήμερα. Νομίζω πως δίπλα μου ακούγονται νεανικές φωνές, κραυγές και αγκομαχητά. Μαζεύω μερικά κίτρινα αγριολούλουδα και παίρνω τον δικό τους δρόμο. Να νιώσω τις ανάσες τους, να κάνω την ίδια πορεία, μήπως μπορέσω να μάθω κάτι. Γιατί τους εκτέλεσαν χωρίς δίκη; Γιατί τους πέταξαν δεμένους με σύρμα στον τάφο τους; Γιατί τα ονόματά τους δεν μνημονεύονται στα σχολεία;
Φτάνω στο πευκαλσύλλιο. Δέντρα κομμένα. Ο στρατός ζήλεψε τη δόξα του Γαλάνη που μπήκε σαν κατακτητής στην πόλη. Και έγινε ο δήμιός της. Ο Δήμος της Πρέβεζας μετέτρεψε το πεδίο βολής, έναν τόπο μαρτυρίου και μισαλλοδοξίας, σε αλσύλλιο. Πνεύμονα ζωής. Λίγο πιο πέρα ακούγονται συνθήματα. Η μνήμη ψάχνει την οδό της επιβίωσης.
Στη μια πλευρά, το μνημείο των εκτελεσμένων. Καταθέτω τα λουλουδάκια πάνω στα στεφάνια που απίθωσαν οι επίγονοι για όσους τυρραγνίστηκαν. Στην άλλη, τα πεσμένα πεύκα. Με εντολή του στρατού που θέλει να γκρεμίσει, να αφανίσει τον πνεύμονα που δημιούργησε η πόλη. Αναρωτιέμαι γιατί; Χωρίς να συζητήσει με την πόλη; Που θέλει να απαλλαγεί από μια ιδιότυπη στρατοκρατία στον χώρο της.
Επιστρέφω στο αλσύλλιο. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, τραγουδάει μια παρέα. Αυτό θέλει ο στρατός;
