Πόσο δίκιο έχει ο λαός που λέει: “Αύγουστε καλέ μου μήνα, να’ σουν δυο φορές τον χρόνο”. Όλοι οι καλοκαιρινοί μήνας και ο Σεπτέμβρης μπορώ να πω, είναι υπέροχοι, όμως ο Αύγουστος είναι κάτι άλλο… Σαν συνομωτεί το σύμπαν να σου συμβαίνουν τα καλύτερα αυτόν τον μήνα και βέβαια, σύμπτωση που επαναλαμβάνεται, δεν είναι σύμπτωση, έτσι δεν είναι;
Ακόμα και προς το τέλος του ο Αύγουστος πάντα έχει εκπλήξεις να σου φανερώσει. Είναι σαν όλες οι ομορφιές του καλοκαιριού να στιβάζονται κάπου και όταν έρχεται αυτός ο μήνας να βγαίνουν στην επιφάνεια, ή μάλλον στον αφρό…
Χρόνια τώρα, από τα 22 στην Έντυπη ΤΟΜΗ στην ενημέρωση, μέχρι και τη διαδικτυακή ΤΟΜΗ στην Ενημέρωση με ακολουθούν (και δεν τα γράφω, με γράφουν αυτά) αυτά τα ιπτάμενα editorials…
Αν το καλοκαίρι σου έχει φέρει δώρα και φτάνει ο Αύγουστος, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι ο Αύγουστος θα κάνει το ίδιο. Κι όμως είναι ο πιο καυτός μήνας του καλοκαιριού και τα… καίει όλα τόσο γλυκά, με έναν όμορφο και μοναδικό τρόπο.
Οι δικοί μου Αύγουστοι πάντα είχαν μέσα πολύ όμορφες καλοκαιρινές περιπέτειες και δυνατές αγάπες, τα τελευταία 10 χρόνια όμως ο Αύγουστος είναι για μένα κάτι ακόμα πιο μεγάλο!
Στις 12 του μηνός έχει ο γιός μου ο Λάμπρος γενέθλια και γίνεται δέκα χρονών, τι αγάπη είναι αυτή Παναγία μου; Τι πλάσμα είναι αυτό και τι δώρο Θεού;
Τα δικά μου καλοκαίρια ήταν πάντα εκεί που σκάει το κύμα και τον Αύγουστο είτε λαθραία για να μη δίνεις στόχο, είτε με τρόπους που γνωρίζουν πράκτορες, αγκάλιαζες τρυφερά τον Αύγουστο για να αντέξεις τυχόν μελαγχολία του Σεπτέμβρη.
Όλα αυτά ξαναγυρνούν σε μας και η αλμύρα που μας έψησε και η ζωή που προχώρησε και μας πήρε από το χέρι και μας πήγε εκεί που θέλει αυτή και τα δικά μας πρόσωπα και τα δικά μας χειμαδιά συνθέτουν ένα Αύγουστο που έχτισαν τα περισσότερα από τα “θέλω” μας. Τα περισσότερα γιατί πάντα υπάρχουν και οι απουσίες που φέύγουν κι έρχονται, αλλά αυτό που κάνει την καρδιά κόμπο, είναι οι άνθρωποι που δεν είναι καν αλλού και νιώθουμε ένα κενό, γιατί έχουμε τόσα πολλά να τους πούμε.
Πάνε εκείνοι οι Αύγουστοι με τις παγωμένες μπύρες κι όπως μου είπε μια κυρία: “Μπύρες δεν πίνεις, καφέδες δεν πίνεις, τι θα γίνει με σένα;” Που να τις εξηγήσω για την 12χρονη απουσία μου από το αλκοόλ και ότι ποτέ στη ζωή μου, δεν έπινα καφέδες. Της φάνηκε πολύ παράξενο…
Οι δρόμοι του Αυγούστου ανοίγονται μπροστά σου, μη φοβάσαι να ζεις και να μην ξεχνάς ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή θησαυρέ μου.
Καλό μήνα και εύχομαι αυτός ο Αύγουστος να γεμίσει τα κενά της ψυχής και του νου σας.
Σπύρος Πλέουρας
