Έχω καθιερώσει τον πρώτο μήνα του χρόνου να είμαι σε τρόπον τινά στάση αναμονής και να μη γράφω editorial. Περιμένω να δω τα πρώτα του μηνύματα και ο Ιανουάριος φίλες και φίλοι φέτος, είχε πολύ ασχήμια, είχε τραγικές και πολύ θλιβερές καταστάσεις. Ελπίζοντας ότι ο Φλεβάρης θα … φλεβίσει γράφω ένα ακόμη κείμενο, για… μυημένους και μυημένες και είναι πάλι αργά.
Μουσική καλή όπως πάντα για να μπορέσουμε να ξετυλίξουμε πάλι … αμπελοφιλοσοφίες και να ξεδώσουμε λίγο.
Σε μια περιοχή ευλογημένη από τον Θεό και ευνοημένη από τη φύση όπως η δική μας, ο χειμώνας φέρνει πολύ γκρίζο και νομίζω ότι είναι βαρύς και ασήκωτος. Όσο μετράμε αντίστροφα για το τέλος του και όσο η μέρα κερδίζει, κερδίζει και το φως και φωτίζονται τα όνειρα, οι σκέψεις και οι επιθυμίες.
Ένας μήνας είναι που θα πάει, θα περάσει, μα θα μου πείτε και ο Μάρτιος δεν είναι ολίγον… χειμερινός κι αυτός, ε, είναι διαφορετικά, έχεις μπει στον πρώτο μήνα της άνοιξης και είναι πιο βατό το όλο σκηνικό.
Και βέβαια για τον χειμώνα και το αντίδοτο σε κάθε σκοτάδι υπάρχει η πολυχρωμία και το πολύχρωμο φως της αποκριάς και συγκεκριμένα του Καρναβαλικού Κομιτάτου Πρέβεζας. Για μένα είναι 21 χρόνια από τη ζωή μου και δε σας κρύβω ότι απολαμβάνω και γουστάρω με χίλια το σκηνικό που μία ιδέα μου, μία πρωτοβουλία μου κι ένας στόχος μου, μας κάνει κάθε φορά να ονειρευόμαστε και να ερωτευόμαστε την Αποκριά.
Η Αποκριά στην Ήπειρο και συγκεκριμένα την αποκριάτικη Πρωτεύουσα της Ηπείρου την Πρέβεζα, αξίζει πραγματικά χάρη στο Καρναβαλικό Κομιτάτο Πρέβεζας. Μετά από 21 χρόνια είτε στη θέση του οδηγού, ή του συνοδηγού, θέλω κάποια στιγμή να απολαύσω το ταξίδι και από τη γαλαρία, χωρίς τα άγχη της διοργάνωσης, αλλά απαλλαγμένος από όλα αυτά, ως Καρναβαλιστής να χάνομαι και να ρεμβάζω ανάμεσα σε χιλιάδες Καρναβαλιστές.
Υπάρχει η άποψη ότι ορισμένες φορές ο τελευταίος μήνας του χειμώνα ο Φεβρουάριος είναι και ο πιο δύσκολος, μακάρι ο φετινός να μην είναι, μακάρι ο φετινός Φεβρουάριος να είναι… λυτρωτικός.
Καλό μήνα σε όλους και σε όλες
Σπύρος Πλέουρας
