Κυριακή, 20/09/2020 | 01:06

Αν έχεις χρήμα, διάβαινε. Αν όχι, πέθανες-Του Ευάγγελου Συγκούνα

111 Προβολές
Σπύρος Πλέουρας | 04/08/2020, 11:31 πμ | 0 σχόλια

 

 

Επιδημιολογικά Στοιχεία

Μια στις 7 περιπτώσεις ατόμων που πάσχουν από καρκίνο θεωρείται στατιστικά θανατηφόρα.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του IARC (International Agency for Research on Cancer) 24.000 ζωές χάνονται κάθε χρόνο από καρκίνο στη χώρα μας ενώ 37.000 άνθρωποι προσβάλλονται από κάποια μορφή της νόσου.

Στους άνδρες ο πιο συχνός παραμένει ο καρκίνος του πνεύμονα (7.862 περιστατικά, 20% της νόσου), ενώ ακολουθεί ο καρκίνος του προστάτη με ποσοστό 16,6% (6.454 άτομα). Ακολουθεί ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης, που σχετίζεται επίσης με το κάπνισμα, ενώ ακολουθεί του παχέος εντέρου με 10,7% και του νεφρού με μόλις 3,9%. 

Στις γυναίκες ο καρκίνος του μαστού καταμετρά 7.734 άτομα τον χρόνο (27,2%), ακολουθεί του παχέος εντέρου, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας με 7,9%, του πνεύμονα με 7,4% και του θυρεοειδούς με 4,2%. 

Σήμερα ο καρκίνος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στην Ελλάδα, με ποσοστό 27% γενικά και 38% στις ηλικίες κάτω των 65 ετών, αφήνοντας πίσω τα καρδιαγγειακά νοσήματα. 

Αντιμετώπιση

Στην αντιμετώπιση λοιπόν της πρώτης αιτίας πλέον θανάτου στην Ελλάδα, τρεις είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι. Η χειρουργική θεραπεία, η φαρμακευτική θεραπεία (χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπεία, στοχευμένες θεραπείες, ορμονοθεραπείες κτλ) και η ακτινοθεραπεία.

Η κατάσταση σήμερα

Ο συνδυασμός λοιπόν των παραπάνω θεραπειών ανάλογα με το στάδιο και την νόσο ή και κάθε μια από μόνη της αποτελούν την μοναδική ελπίδα ενός πάσχοντα για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την πολύ δύσκολη αυτή ασθένεια. Άρα θα πρέπει να έχει πρόσβαση και στους τρείς πυλώνες θεραπείας, τότε που πρέπει και για όσο διάστημα απαιτηθεί.

Είναι όμως τα πράγματα έτσι; Ειδικά στο δημόσιο σύστημα υγείας το οποίο στηρίζουμε όλοι μας ως εν δυνάμει χρήστες αυτού μέσω των ασφαλιστικών μας εισφορών; Εφόσον είμαστε «υποχρεωμένοι» να υπαγόμαστε στον δημόσιο φορέα ιατρικής περίθαλψης και να συνεισφέρουμε σε αυτόν πως το σύστημα υγείας ανταποκρίνεται στο πιο σοβαρό ίσως από τα σοβαρότερα νοσήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος;;

Με …αναμονές…

Με  αναμονές για το χειρουργείο, αναμονές για ένα ραντεβού για την χημειοθεραπεία, αναμονές για ένα ραντεβού για την ακτινοθεραπεία και κάπου εδώ αρχίζει ένα ανελέητος πόλεμος μεταξύ ασφαλισμένων, γιατρών, γραμματειών, τοπικών βουλευτών, γνωστών του γνωστού, καθαρίστριας με πρόσβαση στον καθηγητή και πάει λέγοντας για μια θέση στον …ήλιο!!!

Αυτή την στιγμή θα μπορούσαμε να πούμε συνολικά ότι οι αναμονές κυμαίνονται γενικά από 2 έως και 4 σε πολλές περιπτώσεις μήνες για έναρξη ή για να βρει κάποιος ραντεβού για μια από τις παραπάνω θεραπείες. Εάν σκεφτούμε ότι υπάρχουν κακοήθειες στις οποίες απαιτείται αναλόγως της εξέλιξης και της μορφής της νόσου, συνεργασία και των 3 βασικών ογκολογικών θεραπειών τότε μιλάμε για ένα διάστημα 6 μηνών σε αναμονές έναρξης των θεραπειών. Και δυστυχώς ο καρκίνος δεν έχει …αναμονή ούτε μια μέρα…Συνεχίζει απτόητος!!!

Και να μην αναφέρουμε τις κατά καιρούς ελλείψεις φαρμάκων οι οποίες παρατηρούνται και εκπορεύονται τις περισσότερες φορές από την ασυδοσία της βιομηχανίας του ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού και των φαρμάκων, την έλλειψη φαρμακείων τα οποία χορηγούν τα λεγόμενα «ακριβά» φάρμακα και είναι υποχρεωμένος κάποιος και εκεί ή να περιμένει ή να ταξιδέψει για να βρει το φάρμακό του.

Ένα «μπάχαλο» κυριολεκτικά λοιπόν θα λέγαμε το οποίο όπως πάντα στηρίζεται στο φιλότιμο την ευαισθησία και την αυτοθυσία πολλές φορές του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, να εξυπηρετήσουν και να προσφέρουν ότι καλύτερο μπορούν με τις δεδομένες συνθήκες υπερβάλοντας πολλές φορές και τους εαυτούς τους και τις δυνατότητές τους με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται!

Στην ακτινοθεραπεία έχει αρχίσει να βελτιώνεται η κατάσταση την τελευταία διετία λόγω μιας πολύ μεγάλης δωρεάν τεχνολογικού εξοπλισμού από το «Ίδρυμα Νιάρχος» (και όχι από ενέργειες του Δημοσίου…) αλλά απαιτούνται μια σειρά ακόμη από ενέργειες, αποφάσεις και τομές, ώστε να φτάσουμε σε «αποδεκτά» επίπεδα…

Λύσεις υπάρχουν;

Τι θα μπορούσε λοιπόν να προτείνει κάποιος πέρα από το να κάνει στείρα κριτική επί παντός και πάντων;

Πολλές φορές οι λύσεις είναι πιο απλές από τα «σύνθετα» προβλήματα.

Είναι προτάσεις οι οποίες γίνονται χρόνια τώρα από τις ογκολογικές συλλογικότητες σε όλα τα επίπεδα, προτάσεις απλές που θα οδηγούσαν σε μεγάλο βαθμό στην βελτίωση της κατάστασης. Μην ξεχνάμε ΠΟΤΕ πως κανένας τεχνοκράτης, κανένας πολιτικός και κανένας περιστασιακός παράγοντας δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με την ΥΓΕΙΑ!! Με την υγεία, με τον θάνατο, με την ανάγκη η οποία αύριο μπορεί να χτυπήσει και την δική του …πόρτα! Μην ξεχνάμε ποτέ πως είμαστε όλοι εν δυνάμει χρήστες αυτού του συστήματος υγείας με τα καλά του και τα κακά του…και φυσικά να μην ξεχνάμε ότι νοσούν κάτοικοι όλων των περιοχών και όχι μόνο των μεγάλων αστικών κέντρων, και άνθρωποι όλων των κοινωνικών, οικονομικών, πολιτισμικών και πνευματικών βαθμίδων!

Μια απλή λύση με ελάχιστο κόστος και πολλαπλά οφέλη είναι η ολοήμερη λειτουργία των ογκολογικών τμημάτων. Θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί σε πρωινή και απογευματινή βάρδια διπλάσιος αριθμός ασθενών, με τις ήδη υπάρχουσες υποδομές, και άρα με μια απλή κίνηση θα είχαμε μείωση των αναμονών στο μισό.. Με αυτό τον τρόπο θα είχαμε και καλύτερη κατανομή των περιστατικών, δεν θα εξαντλούμε το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και το κυριότερο ο ασθενής θα λαμβάνει την απαιτούμενη προσοχή και χρόνο για την θεραπεία του.

Σε μια δεύτερη κίνηση προτείνεται μια πλήρη υγειονομική καταγραφή των ογκολογικών μονάδων υγείας και επανακαθορισμός ογκολογικών τμημάτων (με ίδρυση νέων μονάδων) στις υπάρχουσες υγειονομικές δομές, με αποστάσεις μεταξύ τους οι οποίες δεν θα ξεπερνούν τα 100 χιλιόμετρα. Διαθέσιμο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό το οποίο θέλει να εργαστεί και έχει εξειδίκευση υπάρχει, δεν είναι ιδιαίτερα δαπανηρή η δημιουργία ιδιαίτερα χημειοθεραπευτικών μονάδων, και θα υπήρχε τόσο αποσυμφόρηση των μεγάλων τριτοβάθμιων νοσοκομείων όσο και άμεση εξυπηρέτηση ασθενών σε ένα τεράστιο πρόβλημα όπως είναι το κομμάτι της χημειοθεραπείας.

Έχουμε ποτέ αναλογιστεί ως Δημόσιο το γεγονός ότι εκπαιδεύουμε ένα χειρουργό για παράδειγμα, τον ειδικεύουμε τον εξειδικεύουμε τον φτάνουμε στην ανώτατη βαθμίδα της κλινικής ή και πανεπιστημιακής ιεραρχίας και τον «στέλνουμε» «έτοιμο» στον ιδιωτικό τομέα; Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί το κράτος να απεμπολεί όλο αυτό το εξαιρετικό προσωπικό σε όφελος του ιδιωτικού τομέα και όχι προς δικό του όφελος αλλά κυρίως των χρηστών του συστήματος υγείας; Κίνητρα λοιπόν, απογευματινά χειρουργεία, δυνατότητα «ενοικίασης» των χειρουργικών αιθουσών και των υποδομών, δυνατότητα εργασίας για όσους το επιθυμούν και μετά το πέρας του ορίου συνταξιοδότησης και γενικά ότι φεύγει προς τον ιδιωτικό τομέα μπορεί να το κρατήσει το δημόσιο λειτουργώντας πάντα προς όφελος του ασθενή.

Ένα άλλο μέτρο που θα μπορούσε να βελτιώσει την κατάσταση κατά πολύ είναι η ενιαία λίστα αναμονών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (όσα είναι συμβεβλημένα)! Με την προϋπόθεση ότι τα ιδιωτικά τα οποία είναι συμβεβλημένα θα αποδεχθούν και θα συμφωνήσουν στο νοσήλιο και μόνο σε αυτό! Είναι απαράδεκτο να οδηγούνται εξαθλιωμένοι οικονομικά και σωματικά ασθενείς στον ιδιωτικό τομέα και να εισπράττεται το κόστος της θεραπείας και από το δημόσιο και από τον ασθενή. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να διακόπτεται η σύμβαση του δημοσίου με τους ιδιωτικούς φορείς οι οποίοι χρησιμοποιούν την σύμβαση με το δημόσιο ως «κράχτη» και μετά στο ταμείο πάνω στην ανάγκη και το πρόβλημα που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση ξεπουλιούνται περιουσίες…

Όλες οι παραπάνω προτάσεις αποτελούν ενδεικτικά ορισμένες άμεσες και βραχυχρόνιες λύσεις, ελάχιστα κοστοβόρες και άμεσα υλοποιήσιμες. Συμπληρωματικά με την οργάνωση και λειτουργία του Εθνικού αρχείου Νεοπλασιών, την στελέχωση όλων των Ογκολογικών τμημάτων πρώτης γραμμής, τον εξοπλισμό τους και την δημιουργία μικρών ογκολογικών μονάδων στις πρωτεύουσες κάθε Περιφερειακής Ενότητας, σε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό θα αποτελούσαν μια σοβαρή πολιτική προσέγγιση.

Σοβαρή πολιτική προσέγγιση δεν είναι μόνο το να κυνηγάμε ώστε να επιβάλουμε όσο το δυνατόν περισσότερα πρόστιμα για μη χρήση μάσκας. Ποιος όμως θα επιβάλει πρόστιμα σε όσους καταδικάζουν ασθενείς οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν είναι «ασυμπτωματικοί» , νοσούν από δυνητικά θανατηφόρα νοσήματα, χρήζουν άμεσης και επείγουσας θεραπείας γιατί σε περίπτωση που ακολουθήσουν τις αναμονές που υπάρχουν αυτή την στιγμή θα είναι ήδη πάρα πολύ αργά!! 4 μήνες πολλές φορές μπορεί να είναι στην εξέλιξη ενός καρκίνου το διάστημα που επιδέχεται πλήρη ίαση από το διάστημα που δεν επιδέχεται καμία πιθανότητα πλήρους ίασης!! Όσο δηλαδή μια «αναμονή» για ένα ραντεβού σε κάποιο δημόσιο Νοσοκομείο. Τόσο απλά!!

Βούληση απαιτείται λοιπόν, κοινωνική υπευθυνότητα και προσωπική ευθιξία αυτών που χαράζουν πολιτικές υγείας.. Είναι τόσο σοβαρό το ζήτημα του καρκίνου σήμερα που δεν σηκώνει καμία ανοχή και κανένα συμβιβασμό. Είναι μια μάχη η οποία από άνιση μπορεί και πρέπει να γείρει την ζυγαριά υπέρ μας. Ας βοηθήσουμε λοιπόν όλοι σε αυτόν τον πόλεμο!!

Ευάγγελος Γ. Συγκούνας

Ακτινοθεραπευτής Ογκολόγος

Σχολιάστε εδώ

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Παρόμοια άρθρα