Κυριακή, 22/10/2017 | 13:20

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΓΣ ΤΟΥ ΕΚΠ ΣΤΙΣ 30 ΜΑΡΤΗ

1 Προβολές
Σπύρος Πλέουρας | 31/03/2016, 9:59 πμ | 0 σχόλια

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ- ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ 30/3/16
Συναδέλφισσες/οι
Η οξυμένη δομική καπιταλιστική κρίση συνεχίζεται για 8η χρονιά, δείχνοντας τα δόντια της στους εργαζόμενους, αλλά και την βαθιά αποτυχία του συστήματος που βασίζεται στα κέρδη και την εκμετάλλευση. Οι συγκλονιστικές εικόνες των προσφύγων αποτελούν χαρακτηριστική έκφραση του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου, των αξιών του και των μεθόδων κυριαρχίας του πάνω στην εργατική τάξη και τους λαούς. Όμως, ο πόλεμος, οι φράχτες, η ιμπεριαλιστική κυριαρχία δεν μπορούν να σβήσουν το πάθος για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, ούτε τη συγκλονιστική αλληλεγγύη, που τόσο απλόχερα εκφράζεται.
Το αποκρουστικό πρόσωπο της γερασμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης-δολοφόνου των λαών αναδεικνύεται σ’ όλο του το μεγαλείο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπογράφει -μετά το αντεργατικό 3ο μνημόνιο- και το προσφυγικό «μνημόνιο», αποδεχόμενη το ρόλο του θύτη και δεσμοφύλακα της περιοχής.
Εμπλέκει την Ελλάδα στη δίνη του πολέμου, επιτρέπει στο ΝΑΤΟ να κάνει κουμάντο στο Αιγαίο, διατηρεί τον φράχτη στον Έβρο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ακολουθεί την πολιτική και τις πρακτικές της «Ευρώπης Φρούριο». 
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι εχθρική και επικίνδυνη για τους εργαζόμενους και το λαό.
Μαζί με το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΔΝΤ, προωθεί τα βάρβαρα μέτρα του τρίτου μνημονίου και των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων/αναδιαρθρώσεων που ψήφισε από κοινού με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι, με πρώτο το αντιασφαλιστικό έκτρωμα που διαλύει την κοινωνική ασφάλιση. Οι «διαπραγματεύσεις» της κυβέρνησης με τους δανειστές οδηγούν σε άμεσες περικοπές συντάξεων, ενώ μαζί με το ασφαλιστικό ετοιμάζονται πυρετωδώς και για τα υπόλοιπα ζητήματα της «πρώτης αξιολόγησης» (φορολογικό, υπερταμείο ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας, κόκκινα δάνεια, ομαδικές απολύσεις, εργασιακά, κλπ).
Η πολιτική αυτή αποτελεί συνέχεια της πολιτικής ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και έχει σαν στόχο την υπέρβαση της κρίσης προς όφελος των κερδών του κεφαλαίου, πάνω στα ερείπια των δικαιωμάτων μας, δημιουργώντας στρατιές ανέργων και σύγχρονων «δούλων».
Η κυβέρνηση προσπαθεί (όπως και οι προηγούμενοι) να μας πείσει ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος, ότι αλλιώς θα «καταρρεύσει η χώρα». Όμως αυτό που καταρρέει είναι οι αυταπάτες που καλλιεργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα καταργήσει τα μνημόνια χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο, τους δανειστές και το κράτος τους. Καταρρέει η πολιτική λογική ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση και πολιτική μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ, μέσα στην καπιταλιστική κρίση και σε συνεργασία με την εργοδοσία…

Συναδέλφισσες/οι
Το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα είναι ο απολιθωμένος στυλοβάτης της αντιλαϊκής πολιτικής
Η πλειοψηφία των εργαζόμενων και των ανέργων δεν έχει αυταπάτες για το ρόλο της ΓΣΕΕ.
Η απροκάλυπτα φιλοεργοδοτική στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, όπως και μεγάλων ομοσπονδιών, οι όρκοι πίστης στο ευρώ και στην ΕΕ από τις πλειοψηφούσες παρατάξεις των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, η υποταγή στη λογική της ανταγωνιστικότητας και στην κερδοφορία των επιχειρήσεων, η λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», αποτελούν ορισμένες από τις βασικές αιτίες του εκφυλισμού και της κρίσης της.
Εδώ και χρόνια η ΓΣΕΕ υπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής πολιτικής, όπως πρόσφατα στο δημοψήφισμα, αλλά και στην τρέχουσα μάχη του ασφαλιστικού. Στις μάχες του προηγούμενου διαστήματος στάθηκε ανοιχτά απέναντι στα συμφέροντα των εργαζομένων. Δεν μπορεί να συσπειρώσει πάνω από το 7% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, ενώ έχει γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη, στoυς εκατομμύρια ανέργους και ελαστικά εργαζόμενους.
Μετά την πετυχημένη απεργία στις 4 Φλεβάρη η ΓΣΕΕ «κατέβασε ρολά». Η πρόσφατη ομόφωνη απόφασή της για 48ωρη απεργία εάν και εφόσον το νομοσχέδιο έρθει στην Βουλή, έδωσε πολύτιμο χρόνο στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να αντεπιτεθεί. Αποτελεί ένα ακόμα στιγμιότυπο ανοιχτής υπονόμευσης των εργατικών αγώνων. H τακτική των συμβολικών κινήσεων και διαμαρτυριών καλλιεργεί την ηττοπάθεια και την παραίτηση, αντιμετωπίζει την εργατική τάξη ως θεατή των πολιτικών εξελίξεων και των κοινοβουλευτικών διαδικασιών αποπροσανατολισμού, θεατή της δήθεν «διαπραγμάτευσης» κυβέρνησης-«εταίρων».
Δεν πρόκειται απλώς για ντουφεκιές στον αέρα, αλλά για συνειδητή βαλβίδα εκτόνωσης της εργατικής και λαϊκής πάλης.
Λέμε ξεκάθαρα: Σήμερα η εργατική τάξη του ιδιωτικού τομέα δεν έχει συνδικάτα. Έχει μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που εκπροσωπεί την αστική πολιτική μέσα στην εργατική τάξη. Έχει έναν μηχανισμό που δεν της επιτρέπει να οργανώσει την πάλη της. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ταξικής συνδιαλλαγής, που σφράγισε επί δεκαετίες το συνδικαλιστικό κίνημα.
Συναδέλφισσες/οι
Οι δυνάμεις που είναι αντιπολίτευση στην ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στην ΓΣΕΕ και στο ΕΚΠ, παρά τη συμβολή σε αγώνες, φέρουν σημαντικές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Το ΠΑΜΕ δεν έχει γραμμή έμπρακτης σύγκρουσης και ανατροπής της πολιτικής κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ. Δεν έχει τακτική πραγματικής κλιμάκωσης των αγώνων, γιατί θεώρει ότι δεν μπορούν να νικήσουν σήμερα. Ακολουθεί το χρονολόγιο της ΓΣΕΕ, το οποίο είναι δική τους πρόταση, διευκολύνοντας έτσι την ηγεσία της στην γραμμή των αγώνων διαμαρτυρίας και αποκλιμάκωσης. Π.χ., με τη συμφωνία του δεν υπήρξε καμία απεργιακή κλιμάκωση μετά τις 4 Φλεβάρη. Προβάλουν μάλιστα ως δική τους επιτυχία την απόφαση της ΓΣΕΕ για απεργία 2 μήνες μετά (!), όταν… θα βρίσκεται το νομοσχέδιο στη Βουλή. Αρνείται την κοινή δράση αγωνιστικών ταξικών δυνάμεων και συνδικάτων που δεν ελέγχει, ρίχνοντας λάσπη σε συνδικαλιστές και παρατάξεις που έχουν άλλη άποψη.
Στο ΜΕΤΑ το οποίο δεν έχει έκφραση στο ΕΚΠ, συνεχίζεται η συνεργασία των κυβερνητικών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκπρόσωποι του ΜΕΤΑ στην ΓΣΕΕ είναι πλήρως ενταγμένοι στις αποφάσεις, το σχέδιο και τις γραφειοκρατικές δομές του κυρίαρχου συνδικαλισμού. Μεγάλο κομμάτι του μετατράπηκε γρήγορα σε δύναμη ενός νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού και αποτελεί εκφραστή της λογικής της ανοχής και στήριξης της κυβέρνησης, που οδηγεί στην χειραγώγηση, στην ήττα των αγώνων και την υποταγή.
Συναδέλφισσες/οι
Δεν μπορούμε να βαδίσουμε στο ίδιο γνώριμο δρόμο. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η αλλαγή των «εκλογικών συσχετισμών» στα συνδικάτα όσες μέρες και να φέρνουνε γύρα οι κάλπες.
Οφείλουμε να δράσουμε άμεσα για την υπέρβαση της σημερινής εκφυλιστικής κατάστασης και βαθιάς κρίσης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να παλέψουμε για την αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζομένων πάνω σε ένα πρόγραμμα ενοποίησης της πάλης για την ανατροπή της επίθεσης και όχι «εξαίρεσης» ή διαμαρτυρίας.
Η σημερινή κατάσταση απαιτεί την ριζική και ταξική ανασυγκρότηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων, και αυτό σημαίνει:
  • κριτήριο δράσης για κάθε απόφαση είναι τα εργατικά συμφέροντα και ανάγκες, χωρίς υποχωρήσεις στους εκβιασμούς των δανειστών και του κεφαλαίου, που θα βρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας.
  • Χρειάζονται συνδικάτα- μορφές συλλογικής συσπείρωσης και οργάνωσης, με ανεξαρτησία και πολιτική-οικονομική αυτοτέλεια από το κεφάλαιο, τους πολιτικούς του εκπροσώπους, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το κράτος,
  • Χρειάζεται απεύθυνση στο 93% των ασυνδικάλιστων εργαζόμενων, ειδικά των νέων της ελαστικής εργασίας και του σύγχρονου εργασιακού σκλαβοπάζαρου, των εκατομμύριων άνεργων, των μεταναστών, που πρέπει να ενταχθούν συνδικαλιστικά
  • Χρειάζεται διαζύγιο με την ανάθεση, με όλη την εξουσία και τις αποφάσεις στους εργαζόμενους και οργάνωση ταξικών αναμετρήσεων με σχέδιο, συντονισμό και διάρκεια και όχι άσφαιρων διαμαρτυριών,
  • Χρειάζεται συνδικαλιστική ενοποίηση με κατάργηση των οργανωτικών διαχωρισμών ιδιωτικού και δημόσιου τομέα,
  • Χρειάζεται ταξική αλληλεγγύη για κάθε εργαζόμενο, άνεργο, οικονομικό ή πολιτικό πρόσφυγα.
Χρειάζεται ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα που θα αξιοποιήσει τη δύναμη και το βάθος της εργατικής αντίστασης στην κατεύθυνση του αποφασιστικού, μαζικού, ανατρεπτικού αγώνα μέχρι τη νίκη. Με σημαία τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζόμενων, κι όχι τα όρια που βάζουν τα παπαγαλάκια του συστήματος. Που με εμπιστοσύνη στις αρετές των παραγωγών του πλούτου, θα ορίσει την αναγκαία πορεία σύγκρουσης με τον κόσμο του κεφαλαίου, την οικονομική και πολιτική εξουσία του.
Που θα εκφράσει την ανάγκη για κατάργηση του συστήματος της εκμετάλλευσης που σαπίζει στην ιστορική του κρίση, και θα προβάλει την προοπτική της χειραφέτηση της εργασίας και μιας άλλης κοινωνίας. Για να γίνουν οι εργαζόμενοι κοινωνοί όλου του πλούτου που παράγουν, για να διεκδικήσουν το όλο. Σήμερα, με την ανθρώπινη εργασία να έχει οδηγήσει σε τεράστια επιτεύγματα και αμύθητο πλούτο, το εργατικό κίνημα μπορεί και πρέπει να απαιτήσει να μοιραστεί όλη η εργατική τάξη τον πλούτο προς όφελος της κοινωνίας.
Συναδέλφισσες/οι

Να μοιραστούμε μια νέα ελπίδα της ανατροπής
και όχι την ήττα του συμβιβασμού και της υποταγής
Μετά το συγκλονιστικό ΟΧΙ του Ιουλίου, οι πρόσφατοι αγώνες που ξέσπασαν γύρω από τα μεγάλα ζητήματα της εφαρμογής του 3ου Μνημονίου και του ασφαλιστικού, δείχνουν ότι μεγάλα κομμάτια των εργαζόμενων και του λαού επιμένουν να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους. Οι πρόσφατες μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις, ο αγώνας της φτωχομεσαίας αγροτιάς, έδειξαν δυνατότητες για την αποτροπή του εγκλήματος στο ασφαλιστικό, για να υπάρξει ένα ρήγμα στη βάρβαρη μνημονιακή επίθεση.
Σήμερα επείγει να εμφανιστεί δυναμικά, μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα. Για να δοθεί μια αδιάλλακτη μάχη ενάντια στην πολιτική κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και να ηττηθεί η κυβέρνηση και όλο το μαύρο μπλοκ ΝΔ – ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ – ΧΑ-ΛΕΒΕΝΤΗΣ.
Απευθύνουμε κάλεσμα αγώνα, στις μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος, σε κάθε ταξικό συνδικαλιστή και αγωνιστή στην κατεύθυνση της συσπείρωσης δυνάμεων, για την ανάπτυξη και την νίκη των αγώνων.
Επείγουσα αναγκαιότητα είναι να υπάρξει, ένα άλλο κέντρο αγώνα, ώστε σε επίπεδο συνδικάτων, σωματείων, επιτρόπων αγώνα και συνολικά στο εργατικό κίνημα, να μπορεί να οργανώσει τους αγώνες. Για να δοθεί ώθηση στην πάλη των εργαζόμενων και ανέργων, για να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο διεκδικήσεων και στόχων πάλης που θα ενώσουν την εργατική τάξη και τον λαό, για την ανατροπή της επίθεσης. Που θα μπορεί να σχεδιάζει και να υλοποιεί κινητοποιήσεις πέρα κι έξω από το σχεδιασμό του εργοδοτικού, κυβερνητικού και εκφυλισμένου συνδικαλισμού για να μπορούν να αναπτυχθούν αγώνες, με απεργίες και άλλες δυναμικές μορφές, με χαρακτηριστικά κλιμάκωσης και σύγκρουσης.
Με αυτή τη λογική ως ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ καλούμε σε καταψήφιση του πολιτικού απολογισμού της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου.

Σχολιάστε εδώ

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Παρόμοια άρθρα